...

چندان که هیاهوی سبزبهاری دیگر

 از فراسوی هفته ها به گوش آمد،

با برف کهنه

             که می رفت

از مرگ

       من

          سخن گفتم .

و چندان که قافله در رسید و بار افکند

و به هر کجا

             بردشت

از گیلاس بٌنان

                 آتشی عطر افشان بر افروخت،

با آتشدان باغ

 از مرگ

       من

          سخن گفتم .

*

غبار آلود و خسته

از راه دراز خویش

                     تابستان پیر

                                 چون فراز آمد

در سایه گاه دیوار

به سنگینی

              یله داد

و کودکان

          شادی کنان

                        گرد بر گردش ایستادند

تا به رسم دیرین

خورجین کهنه را

                   گره بگشاید

و جیب و دامن ایشان را همه

از گوجه ی سبز و

                     سیب سرخ و

                                    گردوی تازه بیا کند .

پس

من مرگ خویش را رازی کردم و

او را

     محرم رازی؛

و با او

از مرگ

         من

            سخن گفتم .

و با پیچک

که بهار خواب هر خانه را

                              استادانه

                                       تجیری کرده بود،

و با عطش

که چهره ی هر آبشار کوچک

                                   از آن

                                       آرایه ئی دیگر گونه داشت

از مرگ

        من

           سخن گفتم .

*

به هنگام خزان

                 از آن

با چاه

       سخن گفتم،

و با ماهیان خٌردِ کاریز

که گفت و شنودِ جاودانه شان را

                                        آوازی نیست،

و با زنبور زرینی

که جنگل را به تاراج می برد

و عسلفروش پیر را

                      می پنداشت

که بازگشت او را

                    انتظاری می کشد .

و از آن با برگ آخرین سخن گفتم

که پنجه ی خشکش

                         نومیدانه

                                  دستاویزی می جست

در فضائی

که بی رحمانه

تهی بود .

*

و چندان که خش خش سپیدِ زمستانی دیگر

از فراسوی هفته های نزدیک

                                   به گوش آمد

و سمور و قمری

آسیمه سر

             از لانه و آشیانه ی خویش

                                           سر کشیدند،

با آخرین پروانه ی باخ

از مرگ

        من

          سخن گفتم .

*

من مرگ خویش را

با فصل ها در میان نهادم و

                                با فصلی که می گذشت؛

من مرگ خویشتن را

با برف ها در میان نهادم و

                                با برفی که می نشست؛

با پرنده ها و

با هر پرنده که در برف

در جست و جوی چینه ئیِ بود

با کاریز

و با ماهیان خاموشی .

*

من مرگ خویشتن را با دیواری در میان نهادم

که صدای مرا

               به جانب من

                            باز پس نمی فرستاد .

چرا که می بایست

تا مرگ خویشتن را

                        من

نیز

   از خود

          نهان کنم .

--------------------------------

 ...

چندان که هیاهوی سبزبهاری دیگر

 از فراسوی هفته ها به گوش آمد،

با برف کهنه

             که می رفت

از مرگ

       من

          سخن گفتم .

و چندان که قافله در رسید و بار افکند

و به هر کجا

             بردشت

از گیلاس بٌنان

                 آتشی عطر افشان بر افروخت،

با آتشدان باغ

 از مرگ

       من

          سخن گفتم .

*

غبار آلود و خسته

از راه دراز خویش

                     تابستان پیر

                                 چون فراز آمد

در سایه گاه دیوار

به سنگینی

              یله داد

و کودکان

          شادی کنان

                        گرد بر گردش ایستادند

تا به رسم دیرین

خورجین کهنه را

                   گره بگشاید

و جیب و دامن ایشان را همه

از گوجه ی سبز و

                     سیب سرخ و

                                    گردوی تازه بیا کند .

پس

من مرگ خویش را رازی کردم و

او را

     محرم رازی؛

و با او

از مرگ

         من

            سخن گفتم .

و با پیچک

که بهار خواب هر خانه را

                              استادانه

                                       تجیری کرده بود،

و با عطش

که چهره ی هر آبشار کوچک

                                   از آن

                                       آرایه ئی دیگر گونه داشت

از مرگ

        من

           سخن گفتم .

*

به هنگام خزان

                 از آن

با چاه

       سخن گفتم،

و با ماهیان خٌردِ کاریز

که گفت و شنودِ جاودانه شان را

                                        آوازی نیست،

و با زنبور زرینی

که جنگل را به تاراج می برد

و عسلفروش پیر را

                      می پنداشت

که بازگشت او را

                    انتظاری می کشد .

و از آن با برگ آخرین سخن گفتم

که پنجه ی خشکش

                         نومیدانه

                                  دستاویزی می جست

در فضائی

که بی رحمانه

تهی بود .

*

و چندان که خش خش سپیدِ زمستانی دیگر

از فراسوی هفته های نزدیک

                                   به گوش آمد

و سمور و قمری

آسیمه سر

             از لانه و آشیانه ی خویش

                                           سر کشیدند،

با آخرین پروانه ی باخ

از مرگ

        من

          سخن گفتم .

*

من مرگ خویش را

با فصل ها در میان نهادم و

                                با فصلی که می گذشت؛

من مرگ خویشتن را

با برف ها در میان نهادم و

                                با برفی که می نشست؛

با پرنده ها و

با هر پرنده که در برف

در جست و جوی چینه ئیِ بود

با کاریز

و با ماهیان خاموشی .

*

من مرگ خویشتن را با دیواری در میان نهادم

که صدای مرا

               به جانب من

                            باز پس نمی فرستاد .

چرا که می بایست

تا مرگ خویشتن را

                        من

نیز

   از خود

          نهان کنم .

--------------------------------